Voortaan blog ik op http://jannemarie.blogspot.com/

Hallo trouwe volgers! Na enkele maanden is het voor deze web-loggebruiker weer mogelijk om in te loggen. Komende tijd hoop ik dus weer aan het bloggen te slaan en de boel vorm te geven. Maarja, de problemen bij web-log zijn nog niet opgelost, dus we wachten af wat er mogelijk is!

Mag ik jullie voorstellen: baby Vierbergen. Hij/zij is nu min 29 weken, spartelt vrolijk rond en heeft het zelfs bestaan om te zwaaien toen zijn vader en moeder naar hem keken. We zijn heel blij, verwonderd, dankbaar, gelukkig en meer van zulke woorden!

Een paar weken geleden deed Julianne haar master-examen contrabas, en daarvoor waren JC en ik naar Amsterdam getogen. Het regende dat het goot, en onder een paraplu gingen wij onze weg. Bij het conservatorium aangekomen werden we bij de deur omsingeld door een internationaal en muzikaal aandoend gezelschap. Zij staarden mij stuk voor stuk aan op een manier die mij me deed afvragen of mijn haar soms groen was geworden ofzo, en een stem riep enthousiast: “You look like Mr. Mushroom!” Nou had ik nog nooit van mr. Mushroom gehoord, maar vandaag schoot het me weer te binnen en heb ik het op Google ingetypt. En dit is waar ik op leek die dag:

xc2xa0

Deze week had Alieke vakantie, en ik had dinsdag en woensdag vrij. De zon scheen, de wind was gaan liggen en de temperatuur was gestegen. Dit deed ons woensdag besluiten om een fietstocht te gaan maken. Al het goede komt van ver, dus we zouden eerst met de auto gaan rijden en dan ergens een fiets huren en een tocht gaan ondernemen. We zetten Google aan en typten in: 'fietstocht'. Zo kwamen we op een tocht bij Twello. Volgens vader en moeder was het daar erg mooi, dus zochten we ook een fietsenverhuurder, en blijmoedig gingen we die dag op pad. Tomtom wees ons de weg, en al gauw werd het landschap lelijker en lelijker. We naderden Twello al verdacht dicht, en toen waren we er opeens. We keken nog eens om ons heen, we keken elkaar nog eens aan, we keken nog eens op een plattegrond, en toen spraken we tot elkander: "Wij willen hier niet!" Een nevenplan moest worden bedacht, en ik wist me te herinneren dat iemand me had verteld dat het bij Deventer zo mooi was. En bij het station zouden ze vast wel fietsen verhuren. We gingen al bijna op pad, toen er opeens een vervolggedachte in me opkwam: je kunt daar vast niet gratis parkeren! En dat is wat wij wel willen! Toen bedacht ik dat wij pas met de fam. Vierbergen hadden gegeten bij een restaurant tussen Garderen en Putten, en dat het daar zo ontzettend mooi was. Het besluit was genomen: we gingen dat gebied opzoeken!

Vele kilometers, minuten en benzineliters waren inmddels verspild toen we in Garderen aankwamen, alwaar we verdwaasd rondreden op zoek naar een fietsverhuurbedrijf. Niets wat daar op leek, en ik vroeg het aan een be-overallde man. Die wist te vertellen dat we konden kiezen: Putten of Uddel. Maar niet Garderen. Bij Uddel wist hij ook nog te noemen waar die zaak zou moeten zitten: in het centrum, aan de Harderwijkerweg. Dus wij naar Uddel. We kwamen op een straat die de Harderwijkerweg heette. Er was een supermarkt. Maar een fietsenzaak konden we niet vinden! Helemaal geen winkels trouwens, en die man had het toch over het cxe9ntrum? We reden de Harderwijkerweg in de lengte en in de breedte, maar noch centrumachtig noch fietsverhuurachtig deed het aan. Weer het raampje naar beneden gedraaid en de weg aan iemand gevraagd. We stonden haast met onze neus bovenop de fietsenzaak, alleen bleek die precies tegenover de supermakrt te liggen, en op een afstandje van de weg. Dat had ons verblind! Het was inmiddels kwart voor xe9xe9n geworden, en het werd hoog tijd om onze fietstocht te beginnen. Maar… er hing een bordje aan de deur: "Wij pauzeren van 12.30-13.15 uur. NIET STOREN!" Ja, toen durfden wij natuurlijk niet meer. Maar we besloten dan maar het goede voorbeeld te volgen en ook te gaan eten. Ondertussen konden we dan mooi het gedrag van de Uddelaars bestuderen. Ja mensen, want daar is heel wat aan te zien! We werden namelijk bij het parkeren al argwanend gadegeslagen door de inboorlingen, vanuit tuinen en serres. We zetten ons neer op een bankje en hebben ons kostelijk vermaakt. Allereerst hebben we ons grotelijks verbaasd over het refogehalte. Als er een dame in broek voorbijkwam, dacht je echt: "Wat gek, dus dat kan hier ook. Zou dat wel mogen?" Want alles en iedereen was reformatorisch. Nou mogen we er zelf ook zijn, maar dit werd ons toch echt te gortig. We hadden nog nooit zo'n refodichtheid meegemaakt! (of het moet op de Wegwijsbeurs zijn geweest, want ook daar hebben we ons wel eens vertoond). Ik weet niet of het samenhangt met het voorgaande, maar er waren ook ontzxe9ttend veel kinderen. En die leken allemaal van dezelfde leeftijd te zijn. En kxe9xfarig in de kleren. Opeens weerklonk een luid gezang, en een stoet meisjes van een jaar of tien kwam voorbijgefietst. Voorop reed er eentje die blijkbaar leiderschapsgaven had. Vol overgave maakte ze gebaren met haar armen, die de volgelingen trouw nadeden. En dat zonder handen aan het stuur! Kontje naar achteren, armen omhoog, het leek wel of de show speciaal werd opgevoerd om ons te plezieren. Het circus is er niks bij. Ook kwamen er jongetjes voorbij, zich op indrukwekkende wijze voortbewegend op waveboards. Ik weet niet wie er meer indruk maakte!

Maar goed, het werd kwart over xe9xe9n, en wij gingen weer eens bij de fietsenzaak kijken. Op de oprit werden we welhaast overreden door een man die riep: "Pas op, want ik rij over je heen!" We wisten niet zeker of hij bij de zaak hoorde, maar hij deed geen wenken in die richting, dus liepen we maar verder. Daar kwam een oudere man in overall en met glimoogjes ons tegemoet. "We willen graag een fiets huren", riepen we hem toe. Het baasje liep naar een rij fietsen, haalde er zwijgend twee uit en zette ze voor ons klaar. Het leek alsof we er zo op weg mochten fietsen. "Wilt u onze gegevens nog ofzo?", vroeg ik nog schaapachtig. "Was ie van plan om trug te koomen?", vroeg hij in dialect. We waren niet van plan om dat niet te doen, en blijkbaar zagen we er ook wel uit alsof we de waarheid spraken: we kregen de fietsen zo mee! Ik vroeg nog hoe laat hij ze uiterlijk weer terug wilde hebben, en dat was half elf, want dan ging hij naar bed.

Vervolgens hebben wij heel de middag zeldzaam heerlijk gefietst. Bij elke knooppuntenkaart herzagen wij onze route, en we hebben volgens mij wel vijftig kilometer gefietst. Wat was dat genieten! Het is daar werkelijk mooi met allemaal dorpen, bos, hei, akkers en huizen. En heel veel nieuwe, grote kerken, die allemaal van de ger.gem (al dan niet aangevuld met voor- en achtervoegsels) waren. Urk is er echt niks bij.

Toen kregen we honger en gingen we de fiets terugbrengen. Het be-overallde baasje was er nog. En wij waren er ook weer, dus we hebben hem niet teleurgesteld. Alieke pakte haar 'knip' om te betalen. Knip is Urkers voor portemonnee, maar meneer was het niet met de term eens. "Knip? Weet ie wel wat een knip is?" Niet begrijpend keken we hem aan. We begonnen al te denken dat het in zijn dialect misschien wel iets heel raars was. Maar triomfantelijk haalde hij een damesportemonnee uit zijn overall tevoorschijn met zo'n knip bovenop. We leverden een tientje in en kregen twee euro terug. Voor vier euro per persoon hadden we gefietst! Ik kan iedereen het adres aanbevelen. Tegenover de Coop in Uddel.

Wij vervolgden onze weg en lieten het wondere Uddel achter ons. Want we gingen naar de Garderense Berg, het restaurant waar de fam. Vierbergen een poosje terug had gegeten, en wat Alieke bijzonder had aangesproken toen ze hoorde dat je voor 20,95 onbeperkt kon eten, waaronder net zoveel haring als je maar wilt. Dus wij dat restaurant in. Nou weet ik nog van de vorige keer dat er een jongen bij de grill staat die goed gezichten kan onthouden. Als je daar komt zegt hij: "Wat mot je?" En dan moet je zeggen: Zalm, of tong, of mosselen, of biefstuk, of spareribs, of wat er maar van je gading bij zit, en dat grilt hij dan voor je. En als je later dan weer komt voor je volgende bestelling, nog steeds vallende binnen de 20,95 euro, dan zegt hij: "Ben je daar alweer?" En die persoon herkende mij nog. Hij wist me te vertellen dat ik er pas nog was geweest, en voegde daar de vraag aan toe: "Was er gelegenheid?" Nou weet ik niet of dat normaal Nederlands is, maar ik begreep eruit dat hij wilde weten voor welke gelegenheid we uit eten waren. Ik voelde me echter niet genoopt om hem te vertellen dat het ter gelegenheid van de fietstocht was, dus antwoordde ik dat het voor geen gelegenheid was. "Dat kan ook", antwoordde hij, en begon te zingen: "Welkom, welkom bij de drie biggetjes." (Ik verstond echter 'Welkom, welkom, mijn drie biggetjes', wat raar was, aangezien Alieke en ik met z'n tweexebn waren en bovendien geen biggen zijn, maar Alieke, die in de wereld leeft, wist me te vertellen dat het een liedje van K3 was). In elk geval zaten we even later aan een heerlijk gegrilld tongetje. Alieke had al aardig vol gezeten van vier stukken haring, boontjes en gebakken aardappeltjes, "Maar," zo sprak ze, "Dat tongetje en die fristi hebben me wel goed gedaan; ik zit nu veel minder vol." Zo konden we dus nog een tijdje doorgaan voor onze 20,95 euro. Want we wilden het geld er wel uit halen natuurlijk! Helaas moet je via de grill naar het buffet lopen, en wij waren inmiddels bang geworden voor de biggenman. Hij keek ons na hoe we hem negerend buffetwaarts liepen, en toen we even later toch weer bij de grill kwamen riep hij uit: "Hxe8 hxe8, dxe1xe1r zijn de dames!" We hadden aardig de schrik te pakken en besloten aan het toetje te beginnen. Daar heeft Alieke nog penibele ogenblikken beleefd, want toen ze haar bordje met ijs en fruit onder de slagroomspuit hield, kwam daar wel een enorme sliert slagroom uit, maar die bleef hangen aan de tuit. Wat nu? Haal je het bordje weg, dan zul je zien dat het net naar beneden komt zeilen en op de grond valt. Maar blijf je staan, dan gebeurt er natuurlijk niets. Een beetje schudden bracht uitkomst, en de hulpeloos bungelende sliert slagroom belandde toch nog op de bestemde plaats. Ik genoot van kleine negerzoentjes, en daarna van een wilhelminapepermunt, en daarna van een after-dinner-walk, en toen zijn we weer naar huis gegaan. Het was weer een dag waarop we ons veel hebben moeten verwonderen.